Ένας κόσμος ρόλων

Ρόλοι βασανιστών και σιωπηλών συνένοχων. Και όμως, υπάρχουν άνθρωποι φτιαγμένοι από άλλη πάστα ψυχής που δεν μπορούν να είναι ούτε αφέντες, ούτε δούλοι. Που δεν θέλουν ούτε να τους υπηρετούν, ούτε να υπηρετούν. Άνθρωποι που πιστεύουν στο αληθινό, στο δίκαιο, στο ελεύθερο. Οι όμορφα απροσάρμοστοι και ουσιαστικά τολμηροί μέσα στην κοινωνία.

Ο βασανιστής είναι μόνος του. Ακόμα πιο μόνος του είναι εκείνος που δειλιάζει και σιωπά μπροστά στην αδικία του διπλανού του. Αυτοί κάνουν το θύμα να πιστέψει ότι είναι και αυτό μόνο του. Να πιστέψει ότι κάνεις δεν θα ενδιαφερθεί να το βοηθήσει, γιατί κάτι έχει κάνει λάθος και πρέπει να σιωπά και αυτό. Να γίνει το ίδιο συνένοχο στην κακοποίηση του. Να μετατραπεί σε «το», σε αντικείμενο. Να αγαπήσει τον θύτη του και αν δεν μπορεί να αγαπήσει τους «συνεργούς» του, που του φέρονται με «μεγαλοψυχία» και τουλάχιστον δεν το κακομεταχειρίζονται και εκείνοι.

Το μαζί και η αλληλεγγύη είναι άγνωστες λέξεις σε αυτούς τους άνθρωπους. Τις αρνούνται τόσο πολύ όσο τις φοβούνται. Έτσι και αλλιώς ο καθένας τους διάλεξε αυτούς τους ρόλους από έναν αλλόκοτο φόβο της εξουσίας και μιαν αλλόκοτη αίσθηση της αγάπης.

Η αλληλεγγύη τσακίζει το άδικο και φέρνει τους ανθρώπους μπροστά στις ευθύνες τους, μπροστά στους φόβους τους, μπροστά στην ενοχή τους.

Ο κόσμος αυτός χρειάζεται περισσότερα μη συμμορφωμένα παιδιά, περισσότερους ονειροπόλους εφήβους, περισσότερα ανέγγιχτα όνειρα.